Salih Tuna bugünkü son yazısıyla Yenişafak’a veda etti? Salih Tuna veda yazısında ne yazdı?

Salih Tuna’nın Yenişafak gazetesinden ayrıldığı haberi dün medya mahfillerinde bolca konuşuldu. Ayrılığın nedeni merak konusu oldu. Ve beklenen oldu, Salih Tuna, bugün Yenişafak’ta son kez yayınlanan yazısıyla veda etti. “Veda yazısı: Hadi bana eyvallah” başlıklı yazısıyla Yenişafak’a veda eden Salih Tuna veda yazısını geçtiğimiz günlerde vefatıyla büyük üzüntüye neden olan Akif Emre üzerinden kaleme aldı.

SALİH TUNA’DAN AKİF EMRE’Lİ VEDA

İşte, Salih Tuna’nın Yenişafakta yayınlanan son yazısı:


 

Akif Emre abim, 81’de aynı evde kaldığımız dönemde, aynı fakültede okuduğumuz “İslamcı bir gençten” bahisle, “Hâlâ tanışmadın mı onunla?!” diye serzenişte bulunmuştu.

Ben de 17 yaşımın delişmenliğiyle, “Adama benzemiyor abi, tanışmasam daha iyi”karşılığını vermiştim.

Bakmıştı.

Sadece bakmıştı.

Buldun da bunuyorsun” edalı bir “bakış fırçasıydı.” (Kırk yıl kesintisiz kardeşliğimiz boyunca bir kez olsun “söz fırçası” işitmemiştim. Zaten bilenler bilir, kırmaktansa kırılmayı tercih eden diğerkamlardandı.)

Haklıydı.

Azdık…

Çok azdık…

O kadar ki, nerde hangi mahalle, hangi semt, hangi şehirde kim var; tek tek biliyorduk nerdeyse.

Sonra çoğaldık…

Çoğaldıkça yalnızlığımız arttı.

***

Akif abiyle 2000’li yıllardan vefatına kadar, yolda izde bir tanıdık “İslamcıya” rastlarız endişesiyle, adeta “gizlice” buluşmaya başlamıştık.

Sizin anlayacağınız, 1981’lerde bir “İslamcıyla” tanışmadığım için “bakış fırçası” atan adam, 2000’lerde “İslamcılardan” adeta kaçıyordu.

Halbuki…

Derin ve gerçek Müslüman” manasında en hakiki, en sahici “İslamcılardandı.”

Kaçtığı, ışık hızıyla uzaklaşmak istediği gevşeklerdi; yani mürailer, yani riyakârlar, yani fırıldaklar, yani müfteriler, hülasa, Asumanlardı.

Yoksa…

Ebubekir Doğan‘dan Mehmet Güney‘e, İbrahim Çelik‘ten (Hüseyin Su) Osman Ağırman‘a, Mustafa Şahin‘den Birol Küle‘ye, Mehmet Kılıç‘tan Hasanali Yıldırım‘a kadar görüştüğü, muhabbet ettiği birçok dostu, kardeşi vardı.

***

Keramettin Aslan, Bahattin Yıldız ve Ahmet Bayazıt abilerimiz ve Ayşe Şasa ablamız gittiğinde yalnız kalmıştım.

Yine…

Yeni Şafak‘ın Bayrampaşa’daki binasında Mehmet Şeker kardeşimin odasında yarenlik ettiğimiz “Derbesiye Günleri”nin yazarı Hamit Can’ımız “dâru’l-bekâ”ya göç ettiğinde ve dünyanın en güzel gülen adamı Mustafa Cambaz’ımız şehit düştüğünde yalnızlığım artmıştı.

Ve, Akif abi de gitti.

Yapayalnız kaldım!

Öyle hissettim, öyle hissediyorum…

Akif abiyi Mehmet Akif’in yanına defnettikten sonra Bahariye Mevlevihanesi’ndeki taziyede Ebubekir Doğan, “Yapayalnız kaldım; ben ne yapacağım şimdi…” diyerek omzumda göz yaşı döktüğünde, “Ya ben Ebubekir abi, ya ben!” diyemedim.

Biz varız abi…” dedim son nefesimi verircesine…

Öyle dedim ama, bir “biz” kaldı mı o yıllardan geriye, bilmiyorum, bilemiyorum.

Bildiğim tek şey: Ben de gidiyorum.

Yeni Şafak’ta bu son yazım.

Hakkınızı helal edin.

Allahaısmarladık.

YORUMLAR

Henüz hiç yorum yapılmamış.

BENZER HABERLER

YENİ HABERLER

© Copyright 2017 Medyabey. Tüm görsel ve metin kaynak hakları saklıdır. - [email protected]